Sąd może odmówić rozwodu!


22 Jun
22Jun

Orzeczenie rozwodu nie zależy wyłącznie od woli jednego z małżonków, czy nawet uzgodnionego wspólnego stanowiska męża i żony, co niemal zawsze budzi zdziwienie wśród osób zasięgających porady prawnej. Zgodna z prawem (i występująca w praktyce) jest sytuacja, w której małżonkowie porozumieli się co do zakończenia wspólnego pożycia, ale i tak nie uzyskali rozwodu. Dlaczego?


Dlatego, że sąd nie posiada prawa dowolności w orzekaniu i nie działa niejako „na życzenie małżonków". Sąd jest zobowiązany zbadać czy wystąpiły przesłanki pozytywne warunkujące rozwód (czyli czy nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, o czym wspominaliśmy w poprzednim wpisie). Sąd musi ponadto ustalić czy nie zachodzą tzw. przesłanki negatywne, które wykluczają orzeczenie rozwodu. Jakie dokładnie są to przesłanki? Odpowiedź znaleźć można poniżej!

1. Po pierwsze orzeczenie rozwodu nie jest możliwe, jeżeli w jego wyniku miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci stron.

Przesłanka ta podyktowana została względami ochrony młodego pokolenia i troską o jego wychowanie. Prawo nie wyjaśnia przy tym pojęcia dobro dziecka, celowo pozostawiając sądowi szeroki zakres uznaniowości. Ocena kwestii wpływu ewentualnego rozwodu na dobro dziecka wymaga starannego rozważenia danego przypadku z uwzględnieniem jego indywidualnego charakteru. Stwierdzić jednak musimy, że w praktyce odmowa udzielenia rozwodu ze względu na dobro dzieci zdarza się wyjątkowo. Wynika to najpewniej z coraz bardziej powszechnego przekonania, że istniejące napięcia pomiędzy rozwodzącymi się rodzicami stwarzają tak niekorzystne warunki dla życia i rozwoju dzieci, że nie będzie sprzeczne z ich dobrem uwzględnienie żądania rozwodu.

2. Po drugie rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli jego orzeczenie byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.  

Jeśli postępowanie rozwodowe wykaże, że rozwiązanie małżeństwa godziłoby w zasady współżycia społecznego, sąd nie będzie mógł orzec rozwodu, chociażby stwierdził zupełny i trwały rozkładu pożycia. Także w tym przypadku konieczne jest rozważenie całokształtu okoliczności sprawy. Z orzecznictwa wynika, że rozwód byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego np. w sytuacji gdy jeden z małżonków jest nieuleczalnie chory i wymaga stałego wsparcia drugiego małżonka, dlatego też rozwód stanowiłby dla niego rażącą krzywdę.

3. Po trzecie rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia.

Z przesłanki tej wynika, że jeśli pozew rozwodowy został wniesiony przez małżonka, który jest winny rozkładu pożycia, przeciwko małżonkowi, który nie ponosi żadnej winy za ten rozkład, to orzeczenie rozwodu nie jest możliwe. Wyjątkiem jest tu jednak sytuacja, gdy małżonek niewinny wyrazi zgodę na ten rozwód. W braku takiej zgody sąd powództwo oddali, chyba że uzna odmowę jej udzielenia za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Komentarze
* Ten email nie zostanie opublikowany na stronie.